آنگاه که عالم آماده پذیرش حضور انسان بر روی زمین می گشت خداوند در آب گوارا و تلخ و شور را بر زمین فرو ریخت تا قدری از خاک آن گِل شد و زمانی از آن گذشت تا خداوند آن گِل را به قدرت خود ورزید و به دو نیم تقسیم کرد نیمی در سمت راست و نیمی در سمت چپ قرار گرفت. سپس همه انسان ها را با جسمی ریز از این گِلها آفرید و از روح و شعور و حواس بشری برخوردار گردانید.
کسانی که از نیمه راست گِلها آفریده شدند به اصحاب یمین و کسانی که از نیمه چپ خلق شدند به اصحاب شمال نام گرفتند.

همه انسانها در آن اجتماع بزرگ حضور داشتند و مانند اجتماعات این عالم دارای جنب و جوش بودند. برخی از آنها نورانی و برخی تاریک و سیاه بودند و عده ای حالت میانه داشتند اما انبیا از نورانیت خاصی برخوردار بودند و مانند چراغ می درخشیدند.
در این هنگام بود که خداوند با ندایی فراگیر همه آنها را مورد خطاب خود قرار داد و پرسید: "الستُ بِربِّکُم؟" (آیا من پرورگار شما نیستم؟) و آنها پاسخ دادند: آری
به دنبال این اقرار بزرگ خداوند فرمود:
اِنِّی أنَا اللهُ الّا أَنَا وَ اَنَا الرَّحمنُ
من خداوند م و خدایی جز من وجود ندارد و من مهربانم.
با شنیدن این کلمات الهی که بدون هر حجابی به گوش آنها رسید به اطاعت از او و ربوبیتش اقرار کردند و پس از آن پیامبران از دیگران متمایز شدند و خداوند همه را به اطاعت از آنها فرا خواند و آنان نیز بر چنین اطاعتی اقرار کردند.
پاسخ انسانها هم زمان نبود بلکه برخی بر بعضی سبقت گرفتند. اولین کسانی که به "بلی" زبان گشودند رسول خدا و امیرالمومنین و ائمه بودند و عرض کردند: "انت ربنا" (تو پروردگار ما هستی" در این هنگام خداوند علوم ومعارف دین را به آنها عطا کرد و به فرشته ها فرمود: "اینها حاملان علم و دین من و افراد مورد اعتماد در میان خلقم می باشند."
پس به فرشته ها فرمود: شما هم شهادت دهید! فرشته ها گفتند: "ما شهادت می دهیم که در روز قیامت نگویند ما از این اقرار به ربوبیت خدا غافل بودیم،یا نگویید پدرانمان قبل از ما شرک ورزیدند و ما فرزندان آنها بودیم و آیا ما را به آنچه اصل باطل انجام دادند مجازات می کنی؟
بعد از اقرار به پروردگاری خداوند و نبوت انبیاء به ویژه پیامبر که امیرالمؤمنین بر همه پیشی گرفت، نوبت به پیمان گرفتن بر ولایت او وسایر ائمه رسید که اکثر فرزندان آدم از روی سرکشی و تکبر آن را رد کردند و جز عده قلیلی که همان اصحاب یمین بودند آنرا پذیرفتند.
پیمان گیری بر نبوت رسول خدا و اهل بیت او از جمله آزمایشهای الهی در عالم ذر بود که انبیاء  را نیز دربرگرفت و خداوند از آنها پیمان گرفت که من پروردگار شما و محمد رسول من وعلی جانشینان او، و الیان و خزانه داران علم من هستند و مهدی کسی است که به وسیله او دینم را یاری و دولتم را آشکار و از دشمنانم انتقام می گیرم و به دست او با رضایت و اکراه عبادت می شوم و آنها گفتند: پروردگارا! ما به این حقایق اقرار می کنیم و شهادت می دهیم.
در میان انبیاء نیز عده ای موفق تر از دیگران بودند. البته آدم که پیش از آن نبوت او تثییت گردیده بود در پذیرش اهل بیت با آزمایشی دشوارتر روبرو گردید که نه اقرار کرد و نه انکار نمود و در نتیجه مقام بلند برخورداری از عزم و اراده قوی که همان اولوالعزمی است برای پنج نفر از انبیاء یعنی نوح و ابراهیم و موسی و عیسی و محمد ثابت گردید.
با اتمام این مراحل امتحانی، آزمون بزرگ و دشوار دیگری آغاز گردید. خدای تعالی آتش بزرگی را برافروخت و به آنها فرمود: به آن دریابید! اما اصحاب شمال گفتند ما از روی اطاعت وارد نمی شویم. خدای تعالی فرمود: از روی میل و طاعت وارد شوید وگرنه از روی اکراه و ناخرسندی شما را عذاب می کنم.
آنها هم پاسخ دادند: از آتش به سوی تو می گریزم و با تو احتجاج می کنیم که آن را بر ما واجب کردی و ما را اصحاب شمال قرار دادی، ما چگونه با رغبت وارد آن شویم اول اصحاب یمین را وارد آن گردان تا به عدالت در میان ما رفتار کرده باشی.
در این حال به اصحاب یمین که به اندازه ذره بودند فرمود: با میل و طاعت وارد این آتش شوید. آنها هم وارد آتش شدند و خداوند آن را بر آنها سرد و سلامت گرداند و سپس از آن بیرون آورد وبه اصحاب یمین و شمال ندا داد: آیا من پروردگار شما نیستم؟
اصحاب یمین گفتند: آری ای پروردگار ما! ما آفریده تو هستیم و اقرار می کنیم و مطیع تو هستیم و اصحاب شمال گفتند: آری ای پروردگار ما! ما آفریده و مخلوق ناخشنود و مجبور تو هستیم.
اما اولین کسانی که این فرمان الهی را در ورود به آتش اجابت کرد رسول خدا بود و سپس پیامبران و جانشینان و پیروان آنها بودند. در میان پیروان انبیاء برخی با سرعت و یک چشم بر هم زدن و عده ای با کندی وارد آن شدند.
اصحاب شمال از ورود در آتش خودداری کردند و در برابر فرمان خدا گفتند: پروردگارا! ما را آفریدی تا بسوزانی و نافرمانی کردند. در این هنگام فرمان الهی بر خروج اصحاب یمین از آتش صادر شد و آنها با سلامت کامل از آتش بیرون آمدند.
اصحاب شمال که آنها را سالم دیدند و فهمیدند آتش گزندی بر آنها نداشته است گفتند: پروردگارا! ما آنها را سلامت دیدیم، ما را ببخش و فرمان ده تا وارد آتش شویم. خداوند هم آنها را بخشید و فرمود وارد شوید اما وقتی نزدیک آتش رفتند و شعله های برافروخته اش به آنها رسید برگشتند و گفتند: پروردگارا! ما طاقت سوختن را نداریم و دوباره نافرمانی کردند تا اینکه یه بار برای ورود در آتش فرمان گرفتند و از انجام آن خودداری کردند همان گونه که اصحاب یمین یه بار به این کار مأمور شدند و هر سه بار اطاعت کردند و به سلامت از آتش بیرون آمدند.
در اینجا آخرین مرحله عالم میثاق فرا رسید و به اذن پروردگار عالم همه آنها به حالت اولیه یعنی به پشت آدم یا گلی که بودند بازگشتند و خداوند آدم را از همان گل آفرید و سپس همه آنها به تدریج به دنیا خواهند آمد تا آخرین آنها در پایان عالم متولد گردد و با توجه به پیشینه ای که در عالم ذر داشته اند زندگی کنند.
چرا عالم ذر را عالم ذر نامید؟
"ذر" به مورچه و هر چیزویز دیگر اطلاق می شود و از آنجایی که جثه انسانها در عالم میثاق ریز بوده است آن را عالم ذر نامیده اند.
آنها به مانند مورچه بودند به خاطر زیادی نه کوچکی
امام صادق (ع) فرمود: خداوند چیزی در آنها قرار داد که چون از آنها سوال شود پاسخ دهند.
ذر پیمان فطرت و عالم استعدادها است که تکوین و آفرینش است زمانی که از رحم مادر متولد شدند ذراتی بیش نبودند که خدا استعداد و آمادگی برای حقیقت توحید به آنها داده است که هم در نهاد و فطرتشان این سر الهی بصورت یک حس درونی ذاتی به ودیعه گذارده شده است.
پیمان تشریعی باشد پیمان اَلَست است و این پیمان بصورت خود اگاه در میان انسانها و پروردگارشان بوده است. که این یک نوع تناسخ است که قبلاً متولد شده و بعد دوباره متولد شده است.
گرد آورنده: مریم سلطانی فیروز